De clown als tragische metafoor in de moderne kunst

Clown 1Hoe ziet de ene kunstenaar de andere? Hoe kijkt de schilder naar de kunsten in het circus en naar de clown? De clown en de nar zijn geliefde motieven bij kunstenaars vanaf de middeleeuwen. De clown komt in elke cultuur voor en is symbool voor de mens buiten de gangbare orde.

In middeleeuws voorstellingen zoals bij Jeroen Bosch speelt de nar de dwaas. Onder dat mom kan hij anderen bespotten en kritiek leveren. In de zestiende eeuw heeft de Comedia dell’arte een grote invloed op de voorstelling van de clown. Diego Velázquez maakt aan het zeventiende eeuwse Spaanse hof portretten die opvallen door hun psychologisch inzicht. Hij interesseert zich voor abnormaliteiten en afwijkingen, zoals blijkt uit zijn schilderijen van dwergen, mismaakten en narren. Met de komst van het circus beelden schilders als Antoine Watteau en Henri de Toulouse-Lautrec verschillende soorten clowns af zoals de serieuze Clown met het witte gezicht en de Augustus: de domme, vrolijke clown. In de kunst van de 20e eeuw wordt het motief van de clown vaak ingezet om de tragiek van het leven te benadrukken. Voor Picasso is de clown zelfs een Leitmotiv. Het schilderen van de circusmensen, de Saltimbanques en de zelfkant van het leven is een manier om te breken met de traditionele kunst. Bij Jonathan Borofsky balanceert hij tussen het belachelijke en de glamour. Ook bij de zelfportretten van Cindy Sherman is de vrolijke eerste indruk misleidend. De clown in de kunst staat bol van betekenis.

Free WordPress Themes - Download High-quality Templates

Logo (kopie)

KunstVenster