Cultuur en identiteit in portretten vanaf de Renaissance

Frida Kahlo self portraitOver de identiteit van de Mona Lisa van Da Vinci is al eeuwenlang gespeculeerd. Als we naar portretten kijken, proberen we altijd iets van de identiteit van het model te achterhalen. Was hij of zij rijk? Zijn pose en attributen al vooraf vastgelegd in de opdracht? Hoe interpreteert de schilder status, cultuur en karakter? En hoe waarheidsgetrouw mag hij in een bepaald tijdperk schilderen?

In deze lezing passeren een aantal beroemde schilders en hun ‘zitters’ de revue. U maakt bijvoorbeeld kennis met de wijze waarop deugd en schoonheid in Italiaanse Renaissance portretten naar voren komen. Rafael, Bronzino en Botticelli maken daarbij gebruik van uiteenlopende conventies. Deze Italiaanse vrouwen kijken ons niet altijd recht aan, de Duitse kooplieden van Holbein doen dat juist wel. U krijgt beroemde portretten te zien waarin de identiteit van de geportretteerde heel zichtbaar gemaakt is of juist weggemoffeld. In de moderne en hedendaagse kunst regeren kunstenaars op tradities in de portretkunst en de eis van een (Westers) ideaalbeeld. Zo ontstaan intrigerende portretten en zelfportreten van Suzanne Valadon, Frida Kahlo en Alice Neel. Door deze portretten krijgt u ook inzicht in hoe realisme en idealisering in de kunstgeschiedenis elkaar afwisselen.

 

Free WordPress Themes - Download High-quality Templates

Logo (kopie)

KunstVenster