Berlijn en de avant-garde: desillusie en anti-kunst 1918-1923

LehmbruckEen aantal moderne kunstenaars laten zich heel kort leiden door hooggespannen verwachtingen over de zuiverende kracht van de hop handen zijn de Eerste Wereldoorlog. Zij hebben de illusie dat een ramp nodig om oude tegenstellingen tussen stad en platteland, arm en rijk, monarchie en socialisme weg te vagen. Het lijden onder de werkelijkheid van de oorlog is juist bij expressionistische kunstenaars heel groot. De sculptuur "Der Gestürtzte" van Wilhelm Lehmbruck is een ontroerend voorbeeld van samengebalde desillusie. Er is bij sommige kunstenaars zoals Georg Grosz,niet alleen sprake van verdriet en onmacht, maar ook van woede en cynisme.

In deze lezing maakt u kennis met de diverse reacties van beroemde kunstenaars op de Tweede Wereldoorlog. Dit gebeurt tegen de achtergrond van Berlijn en de Duitse samenleving direct na de oorlog. De straten van Berlijn zijn vol geweld: alles lijkt uiteen te vallen Het is een tijd van revolutie en onrust. Dit komt naar voren in het werk van een tweede generatie Expressionisten. Zij kiest vaker sociale of politieke thema's. Voorbeelden hiervan zijn Max Beckmann, Otto Dix en Käthe Kollwitz. Een politieke stellingname is ook zichtbaar inde specifiek variant van het Dadaïsme in Berlijn. De montages van Raoul Haussman en Hannah Höch geven een fascinerend beeld historisch beeld van het ontredderde Berlijn.

Free WordPress Themes - Download High-quality Templates

Logo (kopie)

KunstVenster