Amerikaanse labyrinten en eilanden van kleur: van Pollock tot Rothko

Newman WhoNa de Tweede Wereldoorlog krijgt Amerika een leidende positie in de kunst. Dit begint met een stijl waarin abstractie, emotie én kleur de hoofdrol spelen. De nadruk op kleur blijft tot in de jaren zestig een van de voornaamste aspecten binnen de abstracte schilderkunst. Maar die gerichtheid op kleur neemt heel verschillende gedaanten aan.

In deze lezing krijgt u inzicht hoe en waarom schilders de verf laten stromen, spatten of juist heel glad industrieel aanbrengen. De abstract expressionisten willen met hun doeken een levenshouding uitdragen die zich distantieert van de anekdotiek van het dagelijks leven. Zij willen de beperktheid van het biografische “ik” overstijgen. De gebarende schilders zoals Pollock doen dat door de expressie van hartstocht, door de felle directheid van de fysieke handeling. Newman en Rothko zoeken in roerloze en gelaagde kleurvlakken naar verstilling en transcendentie. In de ‘Post painterly Abstraction’ keren schilders zich juist af van het schilderende gebaar en het immateriële van kleur. Helen Frankenthaler laat vlekken, slierten en vage vormen bijzonder kleur composities ontstaan. De geometrische vormen van Elsworth Kelly en Frank Stella zijn juist heel scherp begrensd. Het gaat in hun doeken om egale, zuivere klankstructuren die volledig vrij zijn van details of oneffenheden. Het handschrift van de schilder speelt op geen enkele wijze meer een rol.

Free WordPress Themes - Download High-quality Templates

Logo (kopie)

KunstVenster